Lauglaufen door de Hoge Venen 1998

Toen ik die koude morgend in november om 6u45 vertrok richting Waasmunster met het (toen nog) Renault R5'je, had het in gans België die nacht serieus gesneeuwd (ong. 15 cm). Die nacht had het R5'ken buiten geslapen en was bijgevolg volledig ondergesneeuwd. Holy shit! Ik had namelijk de dagen ervoor afgesproken om samen met de Robbe en Wendy, Olivier en Geert die dag naar de Ardennen te rijden. Maar het onvoorsspelbare was gebeurd... het had gesneeuwd in Vlaanderen, ... en hoe! Overal lag een dik sneeuwtapijt waar géén enkele zoutstooimachine doorkon. Op de verkeersinformatie raadde men af de wagen zoveel mogelijk thuis te laten die dagen want men voorspelde wintertype D en in de Ardennen op sommige plaatsen zelfs E.

Eens tot in Waasmunster geraakt, Robin en Wendy opgepikt en vervolgens aan de rit naar Signal De Botrange begonnen. De weg lag volledig besneeuwd en was spekglad. De strooidiensten hadden hun werk nog lang niet kunnen doen. Tot op de ring van Brussel langs de A12 lag de autostrade spierwit en konden we bijgevolg niet sneller dan zo'n 40 à 50 km/h bollen. Grote trucks, die met hun gewicht makkelijker stabiel blijven op die sneeuwlaag staken ons voorbij in een stofwolk van sneeuwklompen.

Eens voorbij de ring van Brussel was het eerste rijvak gedeeltelijk berijdbaar. Wat een rit! We hebben d'er drie uur en een half over gedaan. Langs de weg zagen we veel auto's langs de kant staan en tevens ook een slipper van formaat gezien van een overmoedige pick-up. Baf... 180° tegen de vangrail. Eens we de Ardennen binnen reden werd de autostrade terug spekglad en begon het terug te sneeuwen. Vooral de E42 was een echt huzarenstukje met de auto!

Ik had met Olivier en Geert afgesproken aan de afrit 10 Francorchamps, vlakbij het dorpje Hockai. Het was bij elf uur toen Olivier arriveerde. Hij had onderweg verschillende auto's in de gracht zien slippen. Vervolgens zetten we onze weg voort naar Signal De Botrange via Hockai.

De Opel Astra van Olivier in de besneeuwde bossen rond Hockai (hier hebben we nog gecampeerd Olivier!)

Toen we rond 11u30 op Signal De Botrange arriveerden, was pas duidelijk hoe weinig mensen hier reeds waren. Hier was geen kat! Uitgezonderd op een paar "locals" en "die-hards" waren wij blijkbaar de enigste die hier kwamen langlaufen. Yess!!

Intussen werden de vlokken dikker en stak er een ferme wind op. We lieten het niet aan ons hart komen, trokken onze latten onder en begonnen aan onze trip.

Aan het begin van de trip. Van voor naar achter: ik, Wendy, Geert en Olivier

We waren natuurlijk allemaal in de wolken van de prachtige natuur en het winterlandschap. Dit is echte winter! Ook het langlaufen viel goed mee, de sneeuw was van prima qualiteit (verser kan niet, de buien vulden de sporen direct op). Afgezien van een paar hilarische valpartijen kon iedereen redelijk snel overweg met de latten. Nietwaar Geert?

Even pauseren voor een "prachtig wintershot". Way to go Wendy!

Zo rond een uur of één hadden de meesten honger dus hebben we dan maar onze proviand opgegeten in de sneeuw. Intussen wakkerde de wind feller aan en werd uiteindelijk zo sterk dat we géén hand meer voor onze ogen zagen. Never go unprepared dachten we, dus haalden we de kaart boven die ons de korste weg naar de Signal toonde.

Robin, ik en Olivier

Zo rond drie uur kwamen we terug aan op Signal De Botrange en hebben we ons opgewarmd in het café'tje aldaar. Door de felle sneeuwbuien was het R5'je bijna volledig begraven in de sneeuw, graven maar... In het vervolg doe ik een schop mee.