The ultimate driving experience!:

Toen ik op een ijzige winteravond (vrijdagavond 23/02/2001) richting Olivier vertrok zag het er al grimmig uit. De weerkaarten kondigden immers een wintertype C aan en het was vochtig met een bijtende koude.

We hadden immers afgesproken om die avond te gaan sterrenkijken, samen met de Finse Päivi. De dagen ervoor had het al deftig gesneewd, maar er was gestrooid en de wegen lagen er in de vooravond nat bij. Maar dit was net het verraderlijke...

De bewolking trok open en de temperatuur ging in vrije val naar beneden. Toen ik in Berchem (Oudenaarde) aankwam was de weg al op sommige plekken als een spiegel.

En toen kwamen Olivier en ik op een lumineus idee... moesten we nu eens al op voorhand gaan zoeken naar een aantal donkere plaatsjes in de buurt van het Oudenaardse. Ons oog was intussen gevallen op de donkere top van de Paterberg. Een zijstraatje van de Kwadestraat op de Boomgaarddries zou ons mooi naar de top leidden. Dachten we...

Want voor op de top van de Paterberg te komen, moet je eerst de noordflank van de Waaienberg overwinnen. En daar zat het hem nu net...

De wegel begon veelbelovend naar boven te kronkelen. OK, er lag wat sneeuw langs de kant, maar de weg zag er goed berijdbaar uit... in het begin.

Wat daarna volgde was een strijd met ware doodsverachting in de ogen! Toen we, na een 130 meter gereden te hebben, op een nog steiler stuk kwamen, gebeurde het. De weg zag er mooi glinsterend uit, glimmend in de koplampen. Maar ja, je bent een helling aan't oprijden, en je denkt: "Ik mag hier zeker niet remmen, wat als ik dat doe, ga ik slippen op zo'n glad stuk hé?". Doorrijden dus. De weg wordt wel beter...

Maar het beterde NIET. Integendeel.

De ijsmassa op het wegeltje werd groter en voor we het beseften zaten we midden op een ijspiste met een hellingsgraad van 10%. Au ouw...

Olivier: "We waren eigenlijk zo goed als boven, hadden we 15 meter verder kunnen rijden, dan hadden we het zelfs onmogelijk geacht zoiets te 'kunnen' tegenkomen. Maar nee, the Iceman had ons Astra'tje in de greep en trok ons naar beneden. Zelfs mijn 57PK (!!!) en 1,3ton waren niet genoeg om ook maar 1mm vooruit te komen. 2 schijf- en 2 trommelremmen konden mij deze keer niet tot stilstand helpen. Daar krijg je toch wel 'n raar gevoel van. Bovendien zie je geen steek achter je en dient een stuur enkel om je vast te houden. Hoe stop ik dat ding? Zal ik ooit kunnen stoppen? Zoniet, hoe snel slieren we dan naar beneden en kan dat dan wel nog goed aflopen? De sneeuw kon mij zeer duidelijk aantonen waar we kunnen stoppen zijn na een ononderbroken slide van 2 a 4 meter. Je gelooft het niet, maar het enige wat ons tegengehouden heeft, is een strook humus aan de rand van de baan. Daardoor kreeg het rechterachterwiel weer houvast, met als enig nadeel dat de voortrein nog altijd naar beneden wou, met als gevolg dat we dwars over de wegel kwamen te staan. Volgende probleem: We staan nu wel stil, maar hoe kom ik hier weg? Wat ik ook doe, het helpt niet. Laat ik de remmen los, rijden we recht de struiken in. Probeer ik een beetje vooruit te komen, glijden we verden weg naar beneden. Dan maar het eerste: de stuiken. Van toen af had ik het gevoel dat ik de wagen voor 50% weer in eigen handen had (één kant op ijs en de andere in humus). Uiteindelijk konden de een berm oprijden en rechtsomkeer maken met de wagen. We zagen alletwee lijkbleek.

Al bij al hebben we weer een pracht verhaal waar we bij pint en pot weer hartelijk kunnen over babbelen en (groen)lachen.  Leve de koelbloedigheid!!! Waar we met hand en tand gevochten hebben tegen de zwaartekracht en waar mijn buikspieren nog altijd pijn van doen."