Sterrenkijken te Lokeren

"Zijn we alleen in het heelal?"

"Als dat zo is, zou het dan geen enorme plaatsverspilling zijn?"

"De aarde is een bol, die rond de zon draait, temidden van miljarden sterren, gegroepeerd in een grote schijf, die we de melkweg noemen en waarvan er miljoenen bestaan."

Toen ik op mijn dertiende in de lessen kosmologie dit te horen kreeg was ik direct verkocht. Door het enthousiasme waarmee m'n leraar aardrijkskunde zijn kennis overdroeg en het besef van het onmetelijke van het heelal was ik vastbesloten om er meer over te weten.

M'n eerste kennismaking met de sterrenhemel kwam door het boek "Sterrenkunde voor Iedereen" van Govert Schilling, waar een goede sterrenkaartjes in stonden, samen met een duidelijke verklaring wat je kon zien en wanneer. Dan bij een heldere hemel 's avonds buiten met een rode zaklamp en dit boek mijn eerste sterrenbeeld gevonden: Orion! Met de 7x50 verrekijker werd het nog prachtiger: ik kon de Orionnevel echt goed zien en plots kwamen er ook een pak nieuwe dingen tevoorschijn: de dubbele open sterrenhoop in Perseus in de Zomer, de Andromedagalaxy op 2.2 miljoen lichtjaar in de herfst, open sterrenhopen, bolhopen… en dat allemaal vanuit m'n eigenste achtertuin!

Daarna ging het allemaal in een stroomversnelling lopen. 1990: De eerste sterrenkijker werd aangekocht bij een optieker in het Gentse: een Pollux 114mm Newton spiegeltelescoop op equatoriale montering (het trouwe elf cm'tje), waarmee ik m'n eerste beelden van onze buurplaneten zag en een groot deel Messier objecten goed te observeren vielen.

Rond 1993 sloot ik me aan bij de plaatselijke Lokerse astrovereniging: A.P.O.Lo, die regelmatig kijkavonden hielden in het Molsbroek te Lokeren. Met een clubje van 5 stonden we geregeld in de Kalkense Meersen met ons telescopen. Sterrenkijken was soms een andere zaak... We organiseerden talloze kijkavonden voor het geïnteresseerde publiek en rond 1996-97 zelfs enkele starparties in Overmere, die de basis vormden van het huidige 'Starnights'

Rond 1993 kocht ik me een 8cm f7.5 achromatische refractor aan, die veel compacter was dan de 114mm spiegeltelescoop en stukken scherper.

Een paar vakantiejobs later kon ik me in 1995 een 25cm f4.8 galaxy optics telescoopspiegel aanschaffen. Deze spiegel kwam in een dobsonmontering en een buis in twee delen. Met deze kijker maakte ik pas echt vorderingen. Je kon de meeste Messier objecten makkelijk zien en de kijker was opgesteld en klaar voor te kijken in een paar minuten. Schitterend gestoken scherpe beelden geeft die kijker nu nog steeds op planeten en vooral deepsky.

In augustus 1999 volgde dan de onvergetelijke Belgische volledige zonsverduistering. Lees hier meer.

Sinds september 2001 heb ik een Nova Optical 56cm f5 telescoopspiegel in een dobson montering in gebruik, die beelden geeft waarin ik zelfs niet in m'n stoutste dromen van gedroomd had. Practisch de gehele NGC catalogus ligt binnen bereik, planeetbeelden met ongezien detail. Zie kijknachten. Bij stabiele atmosfeer zijn vergrotingen tot 1000x echt verbluffend scherp.

Vele publieke kijkavonden worden rond Sint-Niklaas georganiseerd door VVS Antares, die vooral actief is in het gebied Stekene, Beveren, en Sint-Niklaas.

Sinds september 2007 ben ik actief binnen de lokale VVS vereniging Scheldeland, die de lokale werking van de Vereniging voor Sterrenkunde vertegenwoordigd te Lokeren.

In augustus 2008 is de 22inch telescoop uitgerust met een Argo Navis DSC en een ServoCat. Dit geeft de kijker een databank van 28.000 objecten en volautomatische volging, een droom om met te kijken. Soms vraag ik me af hoe ik al die tijd manueel kunnen werken heb.

1

2